Dün akşam, mahalle dvdcisinden kiraladığım Karşı Pencere filmini izledim. Film oldukça insanı içerden yakalayan duygusal bir yapıya sahip. Konu akıcı ve merak uyandırıcı. Başroldeki Giovanna harikulade. Kanımca, o gözleri seyir eylemeye doyum olmaz. Zaten Ferzan abi, kapanışı sadece gözlere odaklamış. Film, farkettirmeden, böyle bir anda değil, bir süreç içinde sizi içine çekiveriyor. Ve kendinizi özleştiriverirmiş buluyorsunuz Giovanna ablayla. (umarım doğru yazıyorumdur. Kendisi 74 doğumlu). Bu Ferzan Özpetek’ten izlediğim ilk film ve kesinlikle çok beğendim.
Karşı Pencere, bize ait olmayan, bizim dışımızdaki olgulara, hayatlara, insanlara bakışımızı ifade ediyor. Hani derler ya, hiç kimsenin tanrısı kendi köyünden çıkmaz diye, işte öyle bir durum. Karşı, arzu edilen erişilmesi güç şeyi ifade ediyor. Ama o karşı yakaya ulaştığımızda ve gerçekle yüzyüze geldiğimizde aslında aradığımızın o olmadığını anlayacağız. Ve bir seçim yapacağız, ya kendimize başka bir karşı pencere bulacağız, ya da eğer şanslıysak, kendimize kendi penceremizi gösterecek bir ayna edineceğiz.

Özetle, saadet bize o kadar yakın ki çoğu zaman gözlerimiz onu seçemiyor.